×

جستجو

توسعه، معماری و صورت‌بندی میراث در ایرانِ اواخر سدۀ بیستم: گذشته‌ای سرزنده| علی مظفری و نایجل وستبروک

این کتاب دربارۀ رابطه بین توسعه، معماری و بازتولید گذشته از راه طراحی معماری در ایرانِ اواخر سدۀ بیستم است. مظفری و وست‌بروک با تکیه بر رویکردی فرارشته‌ای در قبالِ رابطۀ پیچیدۀ میان معماری، توسعه و میراث مدعی‌اند در بحث از دگرگونی‌های جامعه‌ای درحال توسعه چون ایران باید علاوه بر مشخصه‌های محلی به بده‌بستان‌های سیاسی و تاریخی در جهان نیز نظر کرد. از منظر ایشان این رابطه متأثر از فرآیندهایی تاریخی ـ فرهنگی است، که خاستگاه بسیاری از آنها را باید در خارج از ایران و در گفتمان‌های روشنفکری و پساروشنفکریِ اروپایی جست. فرض کتاب این است که توسعه پروژه‌ای جهان‌شمول بوده است که ابتدا در غرب پاگرفت. وقتی این پروژه به سیاق‌های دیگر راه یافت، آگاهی و تصوری نو از گذشته را با خود آورد. نویسندگان بروز این آگاهی را در معماری ایران در برهۀ اوایل دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰  بررسی کرده‌اند. 

جستجوی زمینه‌های نظری در بستر کنگره‌های بین‌المللی معماری در دهۀ ۱۹۷۰ در ایران (کنگره‌های اصفهان ۱۹۷۰ و پرسپولیس ۱۹۷۴، دربارۀ آثار فناوری‌های پیشرفته و ساخت مسکن و کنگرۀ رامسر ۱۹۷۶ دربارۀ نقش زنان در معماری بود)، کاربست سکونت به‌مثابۀ ابزاری برای نمایش روزمرۀ میراث در آینۀ پروژۀ شوشترنو، و صورت‌های نمادین معماری عمومی در یادمان برج شهیاد و موزه و کتابخانۀ ملی در مرکز اداری و فرهنگی تهران در پروژۀ عباس‌آباد، که همگی صورتی از زمان تاریخی را بازتاب می‌دهند، از موضوعاتی است که در این پژوهش محل نظر بوده است. 

مشخصات کتاب:

Ali Mozaffari, and Nigel Westbrook. Development, Architecture, and the Formation of Heritage in Late Twentieth-Century Iran: A Vital Past. Manchester University Press, 2021.

فهرست مطالب کتاب:

Introduction: Development, architecture, and heritage: The formation of a collective imagination

1 A vital past: Engaging nostalgia

2 Canvassing a future: The international congresses of architecture in Iran and the transnational search for identity

3 Heritage in the everyday: Housing and collective identity before 1979

4 Forming a future from the past: Realizing an everyday Islamic identity

5 Forming a national image through public projects: The Shahyad Arya-Mehr Tower

6 Tehran’s reluctant urban centre: Representing the national capital

Conclusion: Design as the mediator of development and heritage 

اطلاعات بیشتر: 

https://manchesteruniversitypress.co.uk/9781526150158/development-architecture-and-the-formation-of-heritage-in-late-twentieth-century-iran/

اشتراک مطلب
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
تاریخ فرهنگی هنر آسیایی | فراخوان ارسال پیشنهاده برای مشارکت در تألیف کتاب
تاریخچه‌ی فرهنگی هنر آسیایی (CHoAA) شامل تاریخچه‌ی هنر در سراسر آسیا در 2500 سال گذشته، از جمله شرق، غرب، جنوب، جنوب شرق و آسیای مرکزی...
شیوه‌های مستندنگاری بافت‌های روستایی؛ نمونه‌ی مطالعاتی روستاهای پلکانی منظر فرهنگی هورامان | برگزاری نشست
ارزیابی مناظر فرهنگی با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین؛ نمونه‌ی مطالعاتی منظر فرهنگی هورامان
شهرهای بیابان‌زا
امید شمس
بیابان با کویر فرق دارد. بیابان جایی است پهناور که میانگین سالانه‌ی بارش آن از ۵۰ میلی‌متر کمتر است. در بیابان گاه تا چند سال باران نمی‌بارد؛ اما یک‌باره طی چند ساعت آسمان همه‌ی دلش را خالی می‌کند. در عوض، بیابان حدود ۱۰۰ برابر بارش سالانه تبخیر و تعرق دارد. بیابان بسیار کم‌آب و کم‌گیاه است یا به‌کلی آب و گیاه ندارد. در مقابل، کویر یا همان که نمکزارش می‌نامیم، پست‌ترین جای بیابان است. آب در کویر بخار می‌شود و چنان نمک بر جای می‌گذارد که دیگر فقط به گونه‌های گیاهانی غیر زراعی مجال روییدن می‌دهد.
نظام پستی در صفویه، افشاریه، و زندیه‌ی ایران | ویلم فلور
در حالی‌که عملکرد نظام پستی ایران، پیش از ۱۵۰۰ و پس از ۱۸۰۰ میلادی، پیش از این، بررسی شده است؛ برای نخستین بار است که در این مقاله، عملکرد و ویژگی‌های نظام پستی ایرانیان، بین ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ میلادی، اساساً بر مبنای منابع اولیه، تحلیل می‌شود. چنین پژوهشی محققان را در فهم بهتر ارتباطات، هم در مناسبات اداری حکومت و هم در مناسبات خصوصی افراد، در دوره‌های صفویه، افشاریه، و زندیه‌ی ایران کمک می‌کند.

وبگاه تاریخ‌پژوهی و نظریه‌پژوهی معماری و هنر